Mostrando entradas con la etiqueta poet class. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poet class. Mostrar todas las entradas

miércoles, octubre 24

Sin más

Recorrer el camino así,
porque sí.

Si quiebra,
que fue el capricho.
Si destino,
que no hay acción.
Sin voluntad,
reclamar a dios.

El cambio
repite tus errores.
El eterno retorno,
días mejores.

Aceptas seguir,
sin atreverte a pedir.

miércoles, agosto 22

Hores extres

Un cigarro
Un cigarro i punt. 

I hem poso a fer fum

Vaaa, deixa’m una estoneta.
Et prometo que això em centra.
I tindré temps per fer tota la resta.

No em vinguis amb excuses ara.
Sabies el que seria quan em vas conéixer... 

i ara què esperes?

No, no ens discutim, siusplau.
És que em poso així perquè necessito una caladeta
Ja veuràs com després d’això tot va a millor.

Vava, confia en mi!
Ja saps que el món està ple de merda.
Si no et contamines et dóna l’esquena

Mira, veus?
Amb aquesta xerradeta ja hagués pogut
sortir,
fer un piti,

i tornar a la feina.

I ara què, a fer hores extres?

jueves, julio 26

responder sin futuro que prever

vivir el desencanto del tacto alejado
almacenar imágenes al asalto
en cualquier otro lado

el mismo sitio donde estamos

construir un mundo deformado
para sobrevivir al pasado
en un espacio inventado

la realidad donde la abandonamos

el cambio en círculo
de regreso al inicio
encontrarse (solo) con uno mismo

y pillarse los dedos en el camino

La vida
sin otra huida
que el paso del tiempo.

El tiempo que espera
otra existencia,
que no se repita.

Los sueños,
que los días confirmaron
que no existieron.

El universo conspira
otra mentira,
que la sangre ha descubierto.

Esperando, ahora no,
y nunca,
otra salida.


Mirando el tiempo de descuento,
calculo el resultado del cálculo.
Una suma que resta a la mitad de la apuesta.

Darse cuenta de que la Dama se acerca,
que su mirada te dejará ciega.
Esquivándola cuando te acecha.

Preparándote para cuando vuelva.
Y cómo alcanzar la enésima vuelta

Esta vida es para pasar por encima.

La dignidad es levantar la cabeza
para que no vea los problemas.

La realidad en curso
y todo el mundo en su estudio.

La supervivencia son pasos sigilosos
entre torres en el suelo,
sobre las que se cimienta el miedo.

El alma salvaje persigue la verdad,
que la mente no es capaz de evitar,
para hacer el corazón bombear.

Convenciendo a la conciencia
de un camino infinito...
...haz callar el miedo,
los años relativos que pasaron en silencio.

domingo, mayo 13


Escribir palabras temerosas, dulces, oblicuas, sin faltas, con sentido, sin orden, para mí, contigo: palabras de amor con mucho odio en el impulso. 

Relatar sucesos circunstancias, anécdotas y chistes, giros en la historia que son parodia de sí misma. 

Pensar en ser y apostar por hacer para conseguirlo.

Soñar con algún genio, temer la admiración, no dejar fluir por miedo a la extensión y recortar el momento en una síntesis mentirosa. 

Escuchar para aprender de la paciencia, aguantar el estómago en su sitio, dejar que las horas pasen al recuerdo, ensalzar su producción aunque sólo deje restos como éstos.

martes, agosto 30

Romper con la historia que te hizo perder

Hacer ver que la memoria
es un juguete,
en manos de la suerte.

Forzar la sonrisa,
para escapar de la risa,
de la muerte.

La vida vivida sin voz,
con dolor,
callándola para la mentira.

Sujetos a una red,
sin conexión.
saltando en relación.

Adelante,
un futuro que se abre,
si no piensas dónde miras.

Si paras la red te envuelve,
atrapa lo que no conserves.

viernes, agosto 12

poesía en atracón

En este atracón de ansiedad de las siete de la mañana cuando de repente, así como de flojeras, va y me viene la idea recurrente de que debo ponerme a pensar algo, ya, en este momento que por hacer el tiempo nos deja espacio. Pero en estas me veo en curso y el chorro no encuentra flujo y me estanco.

Siguiendo entonces el determinismo literario me dedico a analizar las cuatro líneas de encima y me doy cuenta de que encaja, sí, ¡ya tengo el nodo temático! Todo porque la forma salga del fondo, aunque sea porque empiezan con el mismo fonema, por aliteración machacona de una idea que no diga, pero no veas si inspira.

Cuento sílabas que no entran en el canon, así que le doy una vuelta y me pongo moderna y todo liga. O post- o ultra- o hiper- que me gusta más que hipster porque yo de pequeña iba al Pryca. Ahí le di eh, no esperaban verse en esa imagen tan Houellebecquiana ahora que leían para olvidar un poquito su vida.

Umm, hecho, conseguí el propósito fallido de este intento de poema desvelado. Poema de forma confusa y fondo abstruso para una idea que planea quedarse escondida cuando intenten aprenderla.

sábado, julio 30

Estado mental muerto

Reunión de casualidades en juego
Mirada al suelo intentando acertar al vuelo
Boca cerrada para escuchar el mejor momento

Retroceder si te vas a equivocar
Quedarte donde estás cuando ya no hay vuelta atrás
Seguir en la rueda aunque te puedas quemar

Avanzar dando pasos de ciego
Volver a respirar sin aliento
Estado mental muerto